Κατάληψη Συγγραφέων: μια αλλιώτικη εικαστική έκθεση
Λένε ότι η συγγραφή είναι μια πράξη μοναχική, ιδανικά τελούμενη σε δωμάτια “που είναι δικά της”, μια σιωπηλή επανάσταση ενάντια στην υπερπληροφορία, μια θρασεία ενατένιση σε ό,τι κείτεται κάτω από την επιφάνεια. Λένε ότι η ποίηση είναι μια τολμηρή κατάθεση προσωπικής φωνής σε έναν κόσμο που έχει εντρυφήσει στη μαζικής παραγωγής ατομικότητα. Μια αντίσταση στη […]
Ακούγοντας πίσω από τις λέξεις: Η μουσική ως διηγηματική τεχνική
** εισήγηση στο συνέδριο του ΕΠΟΚ, Λογοτεχνία και Διεπιστημονικότητα [16 Ιουνίου 2023, Λάρνακα] Μουσική και λογοτεχνία, λογοτεχνία και μουσική. Σχέση στενή, αμφίδρομη, και πολυδιάστατη. Σχέση που μετρά αιώνες ύπαρξης (ας μην ξεχνάμε τις πάμπολλες αναφορές σε τραγούδια που γίνονται στο ομηρικό έπος της Οδύσσειας), και σχέση που εκδιπλώνεται με αμέτρητους και πολυποίκιλους τρόπους. Ενδεικτικά μπορούμε να […]
The piano stool
A journey back in time on New Year’s Eve.
Last May a busker saved my smile
It is one of the things that always fascinate me, how a few notes of music can travel us back in time and forward in space. This is a very well known superpower of music, of course, albeit a superpower we often forget or take for granted. Until, suddenly, as we go about the normal […]
Being Present as a Writer
Exploring what it means to be present – present first and foremost as yourself and to yourself – and what it means to be a writer – writer of what and for what. Wondering what it means to be a present writer – present as a writer, or presenting one’s writing. As most of the times, the answers are but more questions, unfolding in creative forms.
Days I am going to miss
Which narrow street could keep afloat
the heaviness of a shadow that belongs to no one anymore?
Οξύμωρον / Oxymoron
Λείος ο δρόμος μα στρωμένος με γυαλίΣε κάθε βήμασπάει ακόμα λίγο δάπεδοβάφεται κόκκινη η πορείαΣε κάθε βήμαλίγο ακόμα κόκκινολίγο ακόμα σκοτάδιλίγο ακόμα φως Το σκοτάδι εκτός μουκαι η ελπίδα εντόςΦως ενστάλακτοαπό της νιότηςτον επιθανάτιο ρόγχο Τα ματωμένα πόδια μουσφραγίζουνόσα έμαθα στη διαδρομήΚαι κάθε νέο μάθημαγίνεται μάρτυραςτου πώς η γνώσηείναι μανδύαςπου συγκαλύπτει τα μυστικάγια μιαν αναίμακτη πορεία […]
Το κέντρο
Για τριάντα έξι μέρες μασούσα το κέντρο. Μασούσα το κέντρο και μελετούσα τους τοίχους αυτού του δωματίου. Στην αρχή, μπορούσα ακόμα να ξεχωρίσω το σημείο από όπου με είχανε φέρει, μα σύντομα έχασα την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Φαντάζομαι ότι αυτός είναι και ο σκοπός του οκτάγωνου δωματίου. Να σε καταπίνει σε ένα ατέλειωτο «ίδιο». Να σου αφαιρεί κάθε περισπασμό. Όμως, μετά από τόσες μέρες – τριάντα έξι μέρες είναι πολλές, πάρα πολλές, όταν το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μασάς ένα κέντρο και να ψάχνεις διαφορές ανάμεσα σε οκτώ πανομοιότυπους τοίχους – έμαθα ότι ακόμα και το ίδιο αποκλίνει από τον εαυτό του.
Η εξαίρεση στον κανόνα
Η Χριστίνα προχωρούσε με γοργό βήμα στην κατηφόρα. Ο ήχος που έκαναν τα τακούνια της στις πέτρινες πλάκες είχε συγχρονιστεί πλήρως με το ρυθμό με τον οποίο η καρδιά της τυμπάνιζε μέσα στο στήθος της. Είχε να τον δει πολλά χρόνια. Νέα του μάθαινε πού και πού είτε από κοινούς γνωστούς είτε από τον ίδιο […]
“Negation of the negation” – a poem about the freedom of expression
Negation of the Negation *** My head was never a quiet place. Serene it was, but quiet never Two poles so well wed, perfectly kept in balance By the peaceful force that drives The moulding of thoughts and the sculpting of noise For the creation of a meaningful voice *** To some, a divine gift […]