33&3

Τριάντα τρία και τρία ποιήματα για τη ζωή, τον θάνατο, τις απουσίες και την παρουσία τους.

 

Άτιτλο

Φώλιασαν μέσα μας τα σταυροδρόμια

Καρέκλες τέλεια στοιχισμένες μέσα σε έρημα δωμάτια

Στεγνά τα χείλη απ’ τη στυφάδα της ανοίκειας αρμονίας

(δεν ξεδιψάνε οι απουσίες με αλκοόλ)

Φώλιασαν μέσα μας τα σταυροδρόμια

 

Τι                                            βολική                                     δικαιολογία.

 

Δικαιοσύνη

Σαφές το προαπαιτούμενο.

Ύπαρξη αμφιβόλου διαρκείας

άτσαλα στριμωγμένη 

ανάμεσα στην πρώτη

και στην καταληκτική

ανάσα.

 

Τον σέβομαι τον θάνατο

για συνεπή αξιοκρατία.

Ταξίδια Στασιμότητας
(Travelling Still)

Οπισθόφυλλο:

Βγήκα βιαστικά από το σπίτι. Στο χέρι μου ένα εισιτήριο που πάλεψα για να αποκτήσω και στην τσέπη μου μια ταυτότητα που συντάχθηκε από άλλους και στης οποίας τα γραμμένα για χρόνια προσπαθώ να προσαρμοστώ. Έδειξα τα χαρτιά μου στον υπεύθυνο. «Για πού;» ρωτάει, «για οπουδήποτε εκτός από δω», απαντώ. Μου έδειξε την πλατφόρμα. Κάθισα σε μια γωνιά. Γύρω μου άνθρωποι με το ίδιο βλέμμα απογοήτευσης και ελπίδας. Μάλλον έτσι θα μοιάζει και το δικό μου, σκέφτηκα.  Ανέβηκα με κόπο στο τρένο, λες και η πλατφόρμα με μαγνήτιζε, επιτάσσοντας παραμονή στα ίδια. Στο απέναντι κάθισμα μια όμορφη κοπέλα. «Αλίκη», μου λέει. «Χάρηκα». «Πηγαίνω στη χώρα των θαυμάτων». Μειδίασα. «Κλειστή θα είναι η πόρτα». «Καμία πόρτα στο ταξίδι της ζωής δεν μένει κλειστή». Γέλασα. «Και ο θάνατος ταξίδι ονομάζεται και ας είναι το τελευταίο». Ταξίδι μέσα στο ταξίδι, λοιπόν, και μέσα σε κάθε ταξίδι η στασιμότητα, και μέσα στη στασιμότητα η ανάγκη για ταξίδι. Η Αλίκη κατέβηκε και έμεινα να συλλογιέμαι. «Φτάσατε», μου είπαν. «Φτάσαμε», απάντησα γεμάτη προσμονή. Κατέβηκα στην πλατφόρμα και σε λίγα βήματα βρέθηκα στο σπίτι. Ίδιο σπίτι, ίδιο όνομα, ίδιος αριθμός. Μα μια καινούργια ελπίδα για απόδραση. Ποιος ξέρει… ίσως αύριο.

Ταξίδι και στασιμότητα. Δύο έννοιες ασύμβατες μα στενά συνυφασμένες. Σχέση και σχάση. Σύγκλιση και απόκλιση. Οξύμωρο που γεννά ερωτήματα μα και απαντήσεις. Τα ποιήματα που συνθέτουν τη συλλογή αυτή είναι μια απόπειρα, ίσως απέλπιδα, να προσεγγιστεί το οξύμωρο αυτό με όλα όσα περικλείει, άλλες φορές με απαντήσεις και άλλες γεννώντας περισσότερα ερωτήματα.

Περιγραφή:

33+1 ποιήματα για τη ζωή, και τα ταξίδια, νοητικά και πνευματικά που κάνουμε κατά τη διάρκειά της. Συμπρωταγωνιστές και δάσκαλοι όλοι οι άνθρωποι που συναντάμε στην πορεία και οι σχέσεις που δημιουργούμε με αυτούς. Η ποιητική συλλογή είναι αφιερωμένη “Σε αυτούς που μας στηρίζουν στα ταξίδια, και σε αυτούς που μας μαθαίνουνε να ονειρευόμαστε προορισμούς”.

Description:

33+1 poems about life and the physical, mental and spiritual journeys that we make during its course. Co-protagonists and teachers are all the humans we meet on the way and the relationships we form with them. It is to those that the poetry collection is dedicated: “To the ones who support our journeys, and the ones who teach us to dream of destinations”.

Η Γέννηση της Σκύλας
(The Birth of the Bitch)

Οπισθόφυλλο:

Τη σκύλα την ξέρεις καλά. Είναι το άλλοτε συμπαθητικό κοριτσάκι που πλέον μοιράζει χαμόγελα πολύ φειδωλά. Είναι λαλίστατη αλλά αυτά που έχει στα ενδότερα τα μοιράζεται με το σταγονόμετρο. Το βλέμμα της είναι ψυχρό, αλλά το ξέρεις κι εσύ ότι βλέπει πολλά περισσότερα από όσα θα σου δείξει ότι έχει παρατηρήσει. Η έκφρασή της δεν έχει καμιά σύνδεση με τα όσα πραγματικά αισθάνεται. Τη φοβάσαι γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις τι σκέφτεται. Σε τρομάζει επειδή δείχνει να κατανοεί τις αδυναμίες σου, αλλά παρόλα αυτά δε σου αφήνει κανένα περιθώριο να την επηρεάσεις με αυτές. Τη θυμάσαι από παλιά, που ήταν αυθόρμητη και γελαστή και θετική και δεχτική και εμπιστευότανε τους ανθρώπους χωρίς φόβο. Δεν ξέρεις πώς και πότε έγινε η μεταμόρφωση. Ή μάλλον κάνεις πως δεν ξέρεις. Γιατί στον ίδιο κόσμο ζεις κι εσύ. Μέσα σε τριάντα ποιήματα η σκύλα θα σου μιλήσει για τη γένησή της και την αδυναμία της, η ανακάλυψη της οποίας έχει γίνει η μεγαλύτερη δύναμή της. Ίσως, διαβάζοντας την εξομολόγηση της, να το σκεφτείς δυο φορές πριν την κρίνεις όταν θα την ξαναβρείς μπροστά σου. Και θα την ξαναβρείς σύντομα, γιατί είναι παντού. Είναι μπροστά σου περιμένοντας να εξυπηρετηθεί στην τράπεζα, κάθεται στο διπλανό τραπέζι στην καφετέρια, χορεύει πίσω σου στη συναυλία, σε κοιτάει με θλιμμένη βεβαιότητα μέσα από τον καθρέφτη σου.
Μην ψάξεις πολύ μακριά. Η σκύλα μπορεί να είναι η μάνα, η αδερφή σου, η γυναίκα σου, η φίλη σου, η κόρη σου… Μπορεί να είμαι εγώ, ίσως και να είσαι εσύ…