Το κέντρο

Για τριάντα έξι μέρες μασούσα το κέντρο. Μασούσα το κέντρο και μελετούσα τους τοίχους αυτού του δωματίου. Στην αρχή, μπορούσα ακόμα να ξεχωρίσω το σημείο από όπου με είχανε φέρει, μα σύντομα έχασα την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Φαντάζομαι ότι αυτός είναι και ο σκοπός του οκτάγωνου δωματίου. Να σε καταπίνει σε ένα ατέλειωτο «ίδιο». Να σου αφαιρεί κάθε περισπασμό. Όμως, μετά από τόσες μέρες – τριάντα έξι μέρες είναι πολλές, πάρα πολλές, όταν το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μασάς ένα κέντρο και να ψάχνεις διαφορές ανάμεσα σε οκτώ πανομοιότυπους τοίχους – έμαθα ότι ακόμα και το ίδιο αποκλίνει από τον εαυτό του.

Η εξαίρεση στον κανόνα

Η Χριστίνα προχωρούσε με γοργό βήμα στην κατηφόρα. Ο ήχος που έκαναν τα τακούνια της στις πέτρινες πλάκες είχε συγχρονιστεί πλήρως με το ρυθμό με τον οποίο η καρδιά της τυμπάνιζε μέσα στο στήθος της. Είχε να τον δει πολλά χρόνια. Νέα του μάθαινε πού και πού είτε από κοινούς γνωστούς είτε από τον ίδιο […]

Χωρίς βοήθεια

In this short story, a male and a female protagonist who appear to be members of opposing groups are involved in a violent scene. As the many witnesses do not seem willing to help her. the female protagonist is in need of a life-saving plot twist.