Το κέντρο

Για τριάντα έξι μέρες μασούσα το κέντρο. Μασούσα το κέντρο και μελετούσα τους τοίχους αυτού του δωματίου. Στην αρχή, μπορούσα ακόμα να ξεχωρίσω το σημείο από όπου με είχανε φέρει, μα σύντομα έχασα την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Φαντάζομαι ότι αυτός είναι και ο σκοπός του οκτάγωνου δωματίου. Να σε καταπίνει σε ένα ατέλειωτο «ίδιο». Να σου αφαιρεί κάθε περισπασμό. Όμως, μετά από τόσες μέρες – τριάντα έξι μέρες είναι πολλές, πάρα πολλές, όταν το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μασάς ένα κέντρο και να ψάχνεις διαφορές ανάμεσα σε οκτώ πανομοιότυπους τοίχους – έμαθα ότι ακόμα και το ίδιο αποκλίνει από τον εαυτό του.